خدا فرمود:خودت باید آنها را رها کنی.

از او درخواستکردم فرزند معلولم را شفا دهد.

فرمود:لازم نیست،روحش سالم است،جسم هم که موقت است.

از او خواستم لااقل به من صبر عطا کند.

فرمود:صبر،حاصل سختی و رنج است.عطا کردنی نیست،آموختنی است.

گفتم:مرا خوشبخت کن!

فرمود:نعمت از من ، خوشبخت شدن از تو.

از او خواستم مرا گرفتار درد و عذاب نکند.

فرمود:رنج تورا از دلبستگی های دنیا جدا و به من نزدیک ترت می کند.

از او خواستم روحم را رشد دهد.

فر مود: نه تو خودت باید رشد کنی! من فقط شاخ و برگ اضافه ات را هرس میکنم تا بارور شوی.

از خدا خواستم کاری کند که از زندگی لذت کامل ببرم.

فرمود:برای این کار من به تو زندگی داده ام.

از خدا خواستم کمکم کند همان قدر که او مرا دوست دارد،من هم دیگران را دوست بدارم.

خدا فرمود:آها،بالاخره اصل مطلب دستگیرت شد!