با دلی از مهربانی،قصه تنهایی شب را سرود.

          قصه تنهایی آلاله ها،قصه مظلومی پروانه ها ،قصه ای با رنگ و بویی آشنا

                      قصه ای پر درد اما بی صدا،قصه شمع و گل و پروانه را

                                       می توان با قطره اشکی زنده کرد.

                                         می توان در ساحل یک چشم تر

                                         قصه عاشق شدن را جلوه کرد.

***امروز وقتی این شعرو واسه آقای علوی خوندم،سر اون قسمت(مظلومی پروانه ها )واقعا بغض کرد.آخه آقای علوی خیلی آدم با احساسیه! واسه همینم من خیلی دوسش دارم ***