تبليغاتX
عشق آسمونی

عظمت عشق در تداوم آنست نه در شدت آن

یکی بود،یکی نبود،زیر گنبد کبود

غیرعشق دو نفر،دیگه عاشقی نبود

اون دو تا شاد بودن،هر دو فریاد بودن

بی خبر زحادثه،از غم آزاد بودن

بین اون روزای خوب،یه روزی تنگ غروب

جغد پیر بد وشوم،اومد از سمت جنوب

میون پرهای اون،یه تلسم بد شگون

داده بودن واسه عاشقای قصه مون

یکیشون گفت خبره،خبر از جادو گره

اگه بازش بکنیم،عشقمون در خطره

یهو آسمون تپید،به خودش ابرا رو دید

به عزای عشقشون،اشک آسمون چکید

آخرای قصه بود،زیر گنبد کبود

توی قصه خدا،دیگه اون یکی نبود

یه نفر نشسته بود،از زمونه خسته بود

غم دوری عزیز،دلشو شکسته بود

قصه مون به سر رسید،رنگ خوشبختی ندید

عشق پاک اون دوتا،به وصالی نرسید

اگه شادیها کمه،قصه ها پر از غمه

عاشقای با وفا،دلشون پیش همه

                                                           نظر یادتون نره!

+ نوشته شده در دوشنبه پنجم اردیبهشت 1384ساعت 20:54 توسط آیدا |