البته ما دانش آموزان عزیز و محترم میدانیم که انشا چیز خوبیست و با ادبیات ارتباط دارد اما انشا نویس خوب مثل گوشت کوپنی کم پیدا میشود .در اینجا بخشی از انشای روده دراز را با هم تحمل میکنیم:

ای آموزگار عزیز که الهی جانمان فدای نوک قلم مبارکتان گردد که درون آن نمره های ۲۰ نهفته است.موضوعی که برای انشا داده اید بسیار ساده وپیش پا افتاده است و سالهاست که معلمها این را میپرسند و همشاگردیها چشم بسته درباره اش قلم میزنند.

پدر عزیز و پدربزرگ عزیزترمان میگویند:آن وقتها از ما میپرسیدند علم بهتر است یا ثروت؟و حالا با گذشت زمان و پیشرفت علم میپرسند:عیم بهتر است یا پفک؟

البته و صد البته معلوم است که علم بهتر است چون اگر علم نبود یا پیشرفت نکرده بود ما باید هنوز هم آلو خشک ونخودچی کشمش و تنقلات طبیعی میخوردیم،اما با پیشرفت علم و اختراع برق و دستگاههای تمام اتوماتیک و کامپیوتر اکنون به بهترین تنقلات مصنوعی از جمله پفک دست یافتیم.تازه! از آنجا که در تلویزیون از خروسخوان تا بوق سگ آگهی های رنگارنگ در مورد انواع:پفک نمکی،بی بی نمکی،چاخان نمکی،جوجو نمکی و پفک الکی میشود و هیچ تبلیغی در مورد علم نمیشود میتوان نتیجه گرفت که علم بهتر است.

هر چند پدران و مادران ما بخاطر جیب مبارکشان و آینده ما دائم به ما پند میدهند که خوردن پفک باعث میشود که ما هم پفکی و تو خالی از آب در بیاییم اما کو گوش شنوا؟!

شاعر در این باره شعری دارد که میفرماید: 

میازار موری که دانه کش است

                                    پفک پیش چشمان او کشمش است